BṚHADĀRAṆYAKA UPANISHAD · 1.2.4

सो ऽकामयत -- द्वितीयो म आत्मा जायेतेति ।
स मनसा वाचं मिथुनं समभवद् अशनाया मृत्युः ।
तद् यद् रेत आसीत् स संवत्सरो ऽभवत् ।
न ह पुरा ततः संवत्सर आस ।
तम् एतावन्तं कालम् अबिभर् यावान्त् संवत्सरः ।
तम् एतावतः कालस्य परस्ताद् असृजत ।
तं जातम् अभिव्याददात् ।
स भाण् अकरोत् ।
सैव वाग् अभवत् ॥

so ’kāmayata -- dvitīyo ma ātmā jāyeteti ।
sa manasā vācaṃ mithunaṃ samabhavad aśanāyā mṛtyuḥ ।
tad yad reta āsīt sa saṃvatsaro ’bhavat ।
na ha purā tataḥ saṃvatsara āsa ।
tam etāvantaṃ kālam abibhar yāvānt saṃvatsaraḥ ।
tam etāvataḥ kālasya parastād asṛjata ।
taṃ jātam abhivyādadāt ।
sa bhāṇ akarot ।
saiva vāg abhavat ॥

He desired, 'Let a second body be born of me,' and he (Death or Hunger) embraced Speech in his mind. Then the seed became the year. Before that time there was no year. Speech bore him so long as a year, and after that time sent him forth. Then when he was born, he (Death) opened his mouth, as if to swallow him. He cried Bhân! and that became speech.

F. Max Müller · The Upanishads, Sacred Books of the East 15 (1884)