BṚHADĀRAṆYAKA UPANISHAD · 1.2.7

सो ऽकामयत -- मेध्यं म इदं स्याद् आत्मन्व्य् अनेन स्याम् इति ।
ततो ऽश्वः समभवत् ।
यद् अश्वत् तन् मेध्यम् अभूद् इति तद् एवाश्वमेधस्याश्वमेधत्वम् ।
एष ह वा अश्वमेधं वेद य एनम् एवं वेद ।
तम् अनवरुध्यैवामन्यत ।
तं संवत्सरस्य परस्ताद् आत्मन आलभत ।
पशून् देवताभ्यः प्रत्यौहत् ।
तस्मात् सर्वदेवत्यं प्रोक्षितं प्राजापत्यम् आलभन्ते ।
एष वा अश्वमेधो य एष तपति ।
तस्य संवत्सर आत्मा ।
अयम् अग्निर् अर्कः ।
तस्येमे लोका आत्मानः ।
ताव् एताव् अर्काश्वमेधौ ।
सो पुनर् एकैव देवता भवति मृत्युर् एव ।
अप पुनर्मृत्युं जयति ।
नैनं मृत्युर् आप्नोति ।
मृत्युर् अस्यात्मा भवति ।
सर्वम् आयुर् एति ।
एतासां देवतानाम् एको भवति ॥

so ’kāmayata -- medhyaṃ ma idaṃ syād ātmanvy anena syām iti ।
tato ’śvaḥ samabhavat ।
yad aśvat tan medhyam abhūd iti tad evāśvamedhasyāśvamedhatvam ।
eṣa ha vā aśvamedhaṃ veda ya enam evaṃ veda ।
tam anavarudhyaivāmanyata ।
taṃ saṃvatsarasya parastād ātmana ālabhata ।
paśūn devatābhyaḥ pratyauhat ।
tasmāt sarvadevatyaṃ prokṣitaṃ prājāpatyam ālabhante ।
eṣa vā aśvamedho ya eṣa tapati ।
tasya saṃvatsara ātmā ।
ayam agnir arkaḥ ।
tasyeme lokā ātmānaḥ ।
tāv etāv arkāśvamedhau ।
so punar ekaiva devatā bhavati mṛtyur eva ।
apa punarmṛtyuṃ jayati ।
nainaṃ mṛtyur āpnoti ।
mṛtyur asyātmā bhavati ।
sarvam āyur eti ।
etāsāṃ devatānām eko bhavati ॥

He desired that this body should be fit for sacrifice (medhya), and that he should be embodied by it. Then he became a horse (asva), because it swelled (asvat), and was fit for sacrifice (medhya); and this is why the horse-sacrifice is called Asva-medha. Verily he who knows him thus, knows the Asvamedha. Then, letting the horse free, he thought, and at the end of a year he offered it up for himself, while he gave up the (other) animals to the deities. Therefore the sacrificers offered up the purified horse belonging to Pragâpati, (as dedicated) to all the deities. Verily the shining sun is the Asvamedha-sacrifice, and his body is the year; Agni is the sacrificial fire (arka), and these worlds are his bodies. These two are the sacrificial fire and the Asvamedha-sacrifice, and they are again one deity, viz. Death. He (who knows this) overcomes another death, death does not reach him, death is his Self, he becomes one of those deities.

F. Max Müller · The Upanishads, Sacred Books of the East 15 (1884)