BṚHADĀRAṆYAKA UPANISHAD · 1.3.4

अथ ह चक्षुर् ऊचुस् त्वं न उद्गायेति ।
तथेति तेभ्यश् चक्षुर् उदगायत् ।
यश् चक्षुषि भोगस् तं देवेभ्य आगायत् ।
यत् कल्याणं पश्यति तद् आत्मने ।
ते ऽविदुर् अनेन वै न उद्गात्रात्येष्यन्तीति ।
तम् अभिद्रुत्य पाप्मनाविध्यन् ।
स यः स पाप्मा यद् एवेदम् अप्रतिरूपं पश्यति ।
स एव स पाप्मा ॥

atha ha cakṣur ūcus tvaṃ na udgāyeti ।
tatheti tebhyaś cakṣur udagāyat ।
yaś cakṣuṣi bhogas taṃ devebhya āgāyat ।
yat kalyāṇaṃ paśyati tad ātmane ।
te ’vidur anena vai na udgātrātyeṣyantīti ।
tam abhidrutya pāpmanāvidhyan ।
sa yaḥ sa pāpmā yad evedam apratirūpaṃ paśyati ।
sa eva sa pāpmā ॥

Then they said to the eye: 'Do thou sing out for us.' 'Yes,' said the eye, and sang. Whatever delight there is in the eye, that he obtained for the Devas by singing; but that he saw well, that was for himself The Asuras knew: 'Verily, through this singer they will overcome us.' They therefore rushed at the singer, and pierced him with evil. That evil which consists in seeing what is bad, that is that evil.

F. Max Müller · The Upanishads, Sacred Books of the East 15 (1884)