BṚHADĀRAṆYAKA UPANISHAD · 1.3.6

अथ ह मन ऊचुस् त्वं न उद्गायेति ।
तथेति तेभ्यो मन उदगायत् ।
यो मनसि भोगस् तं देवेभ्य आगायत् ।
यत् कल्याणं संकल्पयति तद् आत्मने ।
ते ऽविदुर् अनेन वै न उद्गात्रात्येष्यन्तीति ।
तम् अभिद्रुत्य पाप्मनाविध्यन् ।
स यः स पाप्मा ।
यद् एवेदम् अप्रतिरूपं संकल्पयति ।
स एव स पाप्मा ।
एवम् उ खल्व् एता देवताः पाप्मभिर् उपासृजन् ।
एवम् एनाः पाप्मनाविध्यन् ॥

atha ha mana ūcus tvaṃ na udgāyeti ।
tatheti tebhyo mana udagāyat ।
yo manasi bhogas taṃ devebhya āgāyat ।
yat kalyāṇaṃ saṃkalpayati tad ātmane ।
te ’vidur anena vai na udgātrātyeṣyantīti ।
tam abhidrutya pāpmanāvidhyan ।
sa yaḥ sa pāpmā ।
yad evedam apratirūpaṃ saṃkalpayati ।
sa eva sa pāpmā ।
evam u khalv etā devatāḥ pāpmabhir upāsṛjan ।
evam enāḥ pāpmanāvidhyan ॥

Then they said to the mind: 'Do thou sing out for us.' 'Yes,' said the mind, and sang. Whatever delight there is in the mind, that he obtained for the Devas by singing; but that he thought well, that was for himself. The Asuras knew: 'Verily, through this singer they will overcome us.' They therefore rushed at the singer, and pierced him with evil. That evil which consists in thinking what is bad, that is that evil. Thus they overwhelmed these deities with evils, thus they pierced them with evil.

F. Max Müller · The Upanishads, Sacred Books of the East 15 (1884)