BṚHADĀRAṆYAKA UPANISHAD · 1.4.1

आत्मैवेदम् अग्र आसीत् पुरुषविधः ।
सो ऽनुवीक्ष्य नान्यद् आत्मनो ऽपश्यत् ।
सो ऽहम् अस्मीत्य् अग्रे व्याहरत् ।
ततो ऽहंनामाभवत् ।
तस्माद् अप्य् एतर्ह्य् आमन्त्रितो ऽहम् अयम् इत्य् एवाग्र उक्त्वाथान्यन् नाम प्रब्रूते यद् अस्य भवति ।
स यत् पूर्वो ऽस्मात् सर्वस्मात् सर्वान् पाप्मन औषत् तस्मात् पुरुषः ।
ओषति ह वै स तं यो ऽस्मात् पूर्वो बुभूषति य एवं वेद ॥

ātmaivedam agra āsīt puruṣavidhaḥ ।
so ’nuvīkṣya nānyad ātmano ’paśyat ।
so ’ham asmīty agre vyāharat ।
tato ’haṃnāmābhavat ।
tasmād apy etarhy āmantrito ’ham ayam ity evāgra uktvāthānyan nāma prabrūte yad asya bhavati ।
sa yat pūrvo ’smāt sarvasmāt sarvān pāpmana auṣat tasmāt puruṣaḥ ।
oṣati ha vai sa taṃ yo ’smāt pūrvo bubhūṣati ya evaṃ veda ॥

In the beginning this was Self alone, in the shape of a person (purusha). He looking round saw nothing but his Self. He first said, 'This is I;' therefore he became I by name. Therefore even now, if a man is asked, he first says, 'This is I,' and then pronounces the other name which he may have. And because before (pûrva) all this, he (the Self) burnt down (ush) all evils, therefore he was a person (pur-usha). Verily he who knows this, burns down every one who tries to be before him.

F. Max Müller · The Upanishads, Sacred Books of the East 15 (1884)