BṚHADĀRAṆYAKA UPANISHAD · 1.4.14

स नैव व्यभवत् ।
तच् छ्रेयो रूपम् अत्यसृजत धर्मम् ।
तद् एतत् क्षत्रस्य क्षत्रं यद् धर्मः ।
तस्माद् धर्मात् परं नास्ति ।
अथो अबलीयान् बलीयांसम् आशंसते धर्मेण ।
यथा राज्ञैवम् ।
यो वै स धर्मः सत्यं वै तत् ।
तस्मात् सत्यं वदन्तम् आहुर् धर्मं वदतीति ।
धर्मं वा वदन्तं सत्यं वदतीति ।
एतद् ध्य् एवैतद् उभयं भवति ॥

sa naiva vyabhavat ।
tac chreyo rūpam atyasṛjata dharmam ।
tad etat kṣatrasya kṣatraṃ yad dharmaḥ ।
tasmād dharmāt paraṃ nāsti ।
atho abalīyān balīyāṃsam āśaṃsate dharmeṇa ।
yathā rājñaivam ।
yo vai sa dharmaḥ satyaṃ vai tat ।
tasmāt satyaṃ vadantam āhur dharmaṃ vadatīti ।
dharmaṃ vā vadantaṃ satyaṃ vadatīti ।
etad dhy evaitad ubhayaṃ bhavati ॥

He was not strong enough. He created still further the most excellent Law (dharma). Law is the Kshatra (power) of the Kshatra, therefore there is nothing higher than the Law. Thenceforth even a weak man rules a stronger with the help of the Law, as with the help of a king. Thus the Law is what is called the true. And if a man declares what is true, they say he declares the Law; and if he declares the Law, they say he declares what is true. Thus both are the same.

F. Max Müller · The Upanishads, Sacred Books of the East 15 (1884)