BṚHADĀRAṆYAKA UPANISHAD · 1.4.7

तद् धेदं तर्ह्य् अव्याकृतम् आसीत् ।
तन् नामरूपाभ्याम् एव व्याक्रियतासौ नामायम् इदंरूप इति ।
तद् इदम् अप्य् एतर्हि नामरूपाभ्याम् एव व्याक्रियत असौ नामायम् इदंरूप इति ।
स एष इह प्रविष्ट आ नखाग्रेभ्यो यथा क्षुरः क्षुरधाने ऽवहितः स्याद् विश्वम्भरो वा विश्वम्भरकुलाये ।
तं न पश्यन्ति ।
अकृत्स्नो हि सः प्राणन्न् एव प्राणो नाम भवति ।
वदन् वाक् पश्यंश् चक्षुः शृण्वञ् छ्रोत्रं मन्वानो मनः ।
तान्य् अस्यैतानि कर्मनामान्य् एव ।
स यो ऽत एकैकम् उपास्ते न स वेद ।
अकृत्स्नो ह्य् एषो ऽत एकैकेन भवति ।
आत्मेत्य् एवोपासीत ।
अत्र ह्य् एते सर्व एकं भवन्ति ।
तद् एतत् पदनीयम् अस्य सर्वस्य यद् अयम् आत्मा ।
अनेन ह्य् एतत् सर्वं वेद ।
यथा ह वै पदेनानुविन्देद् एवं कीर्तिं श्लोकं विन्दते य एवं वेद ॥

tad dhedaṃ tarhy avyākṛtam āsīt ।
tan nāmarūpābhyām eva vyākriyatāsau nāmāyam idaṃrūpa iti ।
tad idam apy etarhi nāmarūpābhyām eva vyākriyata asau nāmāyam idaṃrūpa iti ।
sa eṣa iha praviṣṭa ā nakhāgrebhyo yathā kṣuraḥ kṣuradhāne ’vahitaḥ syād viśvambharo vā viśvambharakulāye ।
taṃ na paśyanti ।
akṛtsno hi saḥ prāṇann eva prāṇo nāma bhavati ।
vadan vāk paśyaṃś cakṣuḥ śṛṇvañ chrotraṃ manvāno manaḥ ।
tāny asyaitāni karmanāmāny eva ।
sa yo ’ta ekaikam upāste na sa veda ।
akṛtsno hy eṣo ’ta ekaikena bhavati ।
ātmety evopāsīta ।
atra hy ete sarva ekaṃ bhavanti ।
tad etat padanīyam asya sarvasya yad ayam ātmā ।
anena hy etat sarvaṃ veda ।
yathā ha vai padenānuvinded evaṃ kīrtiṃ ślokaṃ vindate ya evaṃ veda ॥

Now all this was then undeveloped. It became developed by form and name, so that one could say, 'He, called so and so, is such a one.' Therefore at present also all this is developed by name and form, so that one can say, 'He, called so and so, is such a one.' He (Brahman or the Self) entered thither, to the very tips of the finger-nails, as a razor might be fitted in a razor-case, or as fire in a fire-place. He cannot be seen, for, in part only, when breathing, he is breath by name; when speaking, speech by name; when seeing, eye by name; when hearing, ear by name; when thinking, mind by name. All these are but the names of his acts. And he who worships (regards) him as the one or the other, does not know him, for he is apart from this (when qualified) by the one or the other (predicate). Let men worship him as Self, for in the Self all these are one. This Self is the footstep of everything, for through it one knows everything. And as one can find again by footsteps what was lost, thus he who knows this finds glory and praise.

F. Max Müller · The Upanishads, Sacred Books of the East 15 (1884)