BṚHADĀRAṆYAKA UPANISHAD · 1.5.17

अथातः सम्प्रत्तिः ।
यदा प्रैष्यन् मन्यते ऽथ पुत्रम् आह -- त्वं ब्रह्म त्वं यज्ञस् त्वं लोक इति ।
स पुत्रः प्रत्याहाहं ब्रह्माहं यज्ञो ऽहम् लोक इति ।
यद् वै किञ्चानूक्तं तस्य सर्वस्य ब्रह्मेत्य् एकता ।
ये वै के च यज्ञास् तेषां सर्वेषां यज्ञ इत्य् एकता ।
ये वै के च लोकास् तेषां सर्वेषां लोक इत्य् एकता ।
एतावद् वा इदं सर्वम् ।
एतन् मा सर्वं सन्न् अयम् इतो भुनजद् इति ।
तस्मात् पुत्रम् अनुशिष्टं लोक्यम् आहुः ।
तस्माद् एनम् अनुशासति ।
स यदैवंविद् अस्माल् लोकात् प्रैत्य् अथैभिर् एव प्राणैः सह पुत्रम् आविशति ।
स यद्य् अनेन किञ्चिद् अक्ष्णया कृतं भवति तस्माद् एनं सर्वस्मात् पुत्रो मुञ्चति तस्मात् पुत्रो नाम ।
स पुत्रेणैवास्मिल् लोके प्रतितिष्ठति ।
अथैनम् एते देवाः प्राणा अमृता आविशन्ति ॥

athātaḥ samprattiḥ ।
yadā praiṣyan manyate ’tha putram āha -- tvaṃ brahma tvaṃ yajñas tvaṃ loka iti ।
sa putraḥ pratyāhāhaṃ brahmāhaṃ yajño ’ham loka iti ।
yad vai kiñcānūktaṃ tasya sarvasya brahmety ekatā ।
ye vai ke ca yajñās teṣāṃ sarveṣāṃ yajña ity ekatā ।
ye vai ke ca lokās teṣāṃ sarveṣāṃ loka ity ekatā ।
etāvad vā idaṃ sarvam ।
etan mā sarvaṃ sann ayam ito bhunajad iti ।
tasmāt putram anuśiṣṭaṃ lokyam āhuḥ ।
tasmād enam anuśāsati ।
sa yadaivaṃvid asmāl lokāt praity athaibhir eva prāṇaiḥ saha putram āviśati ।
sa yady anena kiñcid akṣṇayā kṛtaṃ bhavati tasmād enaṃ sarvasmāt putro muñcati tasmāt putro nāma ।
sa putreṇaivāsmil loke pratitiṣṭhati ।
athainam ete devāḥ prāṇā amṛtā āviśanti ॥

Next follows the handing over. When a man thinks he is going to depart, he says to his son: 'Thou art Brahman (the Veda, so far as acquired by the father); thou art the sacrifice (so far as performed by the father); thou art the world.' The son answers: 'I am Brahman, I am the sacrifice, I am the world.' Whatever has been learnt (by the father) that, taken as one, is Brahman. Whatever sacrifices there are, they, taken as one, are the sacrifice. Whatever worlds there are, they, taken as one, are the world. Verily here ends this (what has to be done by a father, viz. study, sacrifice, &c.) 'He (the son), being all this, preserved me from this world,' thus he thinks. Therefore they call a son who is instructed (to do all this), a world-son (lokya), and therefore they instruct him. When a father who knows this, departs this world, then he enters into his son together with his own spirits (with speech, mind, and breath). If there is anything done amiss by the father, of all that the son delivers him, and therefore he is called Putra, son. By help of his son the father stands firm in this world. Then these divine immortal spirits (speech, mind, and breath) enter into him.

F. Max Müller · The Upanishads, Sacred Books of the East 15 (1884)