BṚHADĀRAṆYAKA UPANISHAD · 1.5.2

यत् सप्तान्नानि मेधया तपसाजनयत् पितेति ।
मेधया हि तपसाजनयत् पितैकम् अस्य साधारणम् इति ।
इदम् एवास्य तत् साधारणम् अन्नं यद् इदम् अद्यते ।
स य एतद् उपास्ते न स पाप्मनो व्यावर्तते ।
मिश्रं ह्य् एतत् ।
द्वे देवान् अभाजयद् इति ।
हुतं च प्रहुतं च ।
तस्माद् देवेभ्यो जुह्वति च प्र च जुह्वति ।
अथो आहुर् दर्शपूर्णमासाव् इति ।
तस्मान् नेष्टियाजुकः स्यात् ।
पशुभ्य एकं प्रायच्छद् इति ।
तत् पयः ।
पयो ह्य् एवाग्रे मनुष्याश् च पशवश् चोपजीवन्ति ।
तस्मात् कुमारं जातं घृतं वैवाग्रे प्रतिलेहयन्ति स्तनं वानुधापयन्ति ।
अथ वत्सं जातम् आहुस् तृणाद् इति ।
तस्मिन् सर्वं प्रतिष्ठितं यच्च प्राणिति यच्च नेति ।
पयसि हीदं सर्वं प्रतिष्ठितं यच्च प्राणिति यच्च न ।
तद् यद् इदम् आहुः संवत्सरं पयसा जुह्वद् अप पुनर्मृत्युं जयतीति ।
न तथा विद्यात् ।
यद् अहर् एव जुहोति तद् अहः पुनर्मृत्युम् अपजयत्य् एवं विद्वान् ।
सर्वं हि देवेभ्यो ऽन्नाद्यं प्रयच्छति ।
कस्मात् तानि न क्षीयन्ते अद्यमानानि सर्वदेति ।
पुरुषो वा अक्षितिः ।
स हीदम् अन्नं पुनः पुनर् जनयते ।
यो वैताम् अक्षितिं वेदेति ।
पुरुषो वा अक्षितिः ।
स हीदम् अन्नं धियाधिया जनयते कर्मभिः ।
यद् धैतन् न कुर्यात् क्षीयेत ह ।
सो ऽन्नम् अत्ति प्रतीकेनेति ।
मुखं प्रतीकं मुखेनेत्य् एतत् ।
स देवान् अपिगच्छति स ऊर्जम् उपजीवतीति प्रशंसा ॥

yat saptānnāni medhayā tapasājanayat piteti ।
medhayā hi tapasājanayat pitaikam asya sādhāraṇam iti ।
idam evāsya tat sādhāraṇam annaṃ yad idam adyate ।
sa ya etad upāste na sa pāpmano vyāvartate ।
miśraṃ hy etat ।
dve devān abhājayad iti ।
hutaṃ ca prahutaṃ ca ।
tasmād devebhyo juhvati ca pra ca juhvati ।
atho āhur darśapūrṇamāsāv iti ।
tasmān neṣṭiyājukaḥ syāt ।
paśubhya ekaṃ prāyacchad iti ।
tat payaḥ ।
payo hy evāgre manuṣyāś ca paśavaś copajīvanti ।
tasmāt kumāraṃ jātaṃ ghṛtaṃ vaivāgre pratilehayanti stanaṃ vānudhāpayanti ।
atha vatsaṃ jātam āhus tṛṇād iti ।
tasmin sarvaṃ pratiṣṭhitaṃ yacca prāṇiti yacca neti ।
payasi hīdaṃ sarvaṃ pratiṣṭhitaṃ yacca prāṇiti yacca na ।
tad yad idam āhuḥ saṃvatsaraṃ payasā juhvad apa punarmṛtyuṃ jayatīti ।
na tathā vidyāt ।
yad ahar eva juhoti tad ahaḥ punarmṛtyum apajayaty evaṃ vidvān ।
sarvaṃ hi devebhyo ’nnādyaṃ prayacchati ।
kasmāt tāni na kṣīyante adyamānāni sarvadeti ।
puruṣo vā akṣitiḥ ।
sa hīdam annaṃ punaḥ punar janayate ।
yo vaitām akṣitiṃ vedeti ।
puruṣo vā akṣitiḥ ।
sa hīdam annaṃ dhiyādhiyā janayate karmabhiḥ ।
yad dhaitan na kuryāt kṣīyeta ha ।
so ’nnam atti pratīkeneti ।
mukhaṃ pratīkaṃ mukhenety etat ।
sa devān apigacchati sa ūrjam upajīvatīti praśaṃsā ॥

When it is said, that 'the father produced by knowledge and penance the seven kinds of food,' it is clear that (it was he who) did so. When it is said, that 'one of his (foods) was common,' then that is that common food of his which is eaten. He who worships (eats) that (common food), is not removed from evil, for verily that food is mixed (property). When it is said, that 'two he assigned to the Devas,' that is the huta, which is sacrificed in fire, and the prahuta, which is given away at a sacrifice. But they also say, the new-moon and full-moon sacrifices are here intended, and therefore one should not offer them as an ishti or with a wish. When it is said, that 'one he gave to animals,' that is milk. For in the beginning (in their infancy) both men and animals live on milk. And therefore they either make a new-born child lick ghrita (butter), or they make it take the breast. And they call a new-born creature 'atrinâda,' i.e. not eating herbs. When it is said, that 'in it all rests, whatsoever breathes and breathes not,' we see that all this, whatsoever breathes and breathes not, rests and depends on milk. And when it is said (in another Brâhmana), that a man who sacrifices with milk a whole year, overcomes death again, let him not think so. No, on the very day on which he sacrifices, on that day he overcomes death again; for he who knows this, offers to the gods the entire food (viz. milk). When it is said, 'Why do these not perish, though they are always eaten,' we answer, Verily, the Person is the imperishable, and he produces that food again and again. When it is said, 'He who knows this imperishable one, I then, verily, the Person is the imperishable one, for he produces this food by repeated thought, and whatever he does not work by his works, that perishes. When it is said, that 'he eats food with his face,' then face means the mouth, he eats it with his mouth. When it is said, that 'he goes even to the Devas, he lives on strength,' that is meant as praise.

F. Max Müller · The Upanishads, Sacred Books of the East 15 (1884)