BṚHADĀRAṆYAKA UPANISHAD · 2.1.17

स होवाचाजातशत्रुः -- यत्रैष एतत् सुप्तो ऽभूद् य एष विज्ञानमयः पुरुषस् तद् एषां प्राणानां विज्ञानेन विज्नानम् आदाय य एषो ऽन्तर् हृदय आकाशस् तस्मिञ् छेते ।
तानि यदा गृह्णाति ।
अथ हैतत् पुरुषः स्वपिति नाम ।
तद् गृहीत एव प्राणो भवति ।
गृहीता वाग् ।
गृहीतं चक्षुर् ।
गृहीतं श्रोत्रम् ।
गृहीतं मनः ॥

sa hovācājātaśatruḥ -- yatraiṣa etat supto ’bhūd ya eṣa vijñānamayaḥ puruṣas tad eṣāṃ prāṇānāṃ vijñānena vijnānam ādāya ya eṣo ’ntar hṛdaya ākāśas tasmiñ chete ।
tāni yadā gṛhṇāti ।
atha haitat puruṣaḥ svapiti nāma ।
tad gṛhīta eva prāṇo bhavati ।
gṛhītā vāg ।
gṛhītaṃ cakṣur ।
gṛhītaṃ śrotram ।
gṛhītaṃ manaḥ ॥

Agâtasatru said: 'When this man was thus asleep, then the intelligent person (purusha), having through the intelligence of the senses (prânas) absorbed within himself all intelligence, lies in the ether, which is in the heart. When he takes in these different kinds of intelligence, then it is said that the man sleeps (svapiti). Then the breath is kept in, speech is kept in, the ear is kept in, the eye is kept in, the mind is kept in.

F. Max Müller · The Upanishads, Sacred Books of the East 15 (1884)