BṚHADĀRAṆYAKA UPANISHAD · 2.4.12

स यथा सैन्धवखिल्य उदके प्रास्त उदकम् एवानुविलीयेत न हास्योद्ग्रहणायेव स्यात् ।
यतो-यतस् त्व् आददीत लवणम् ।
एवं वा अर इदं महद् भूतम् अनन्तम् अपारं विज्ञानघन एव ।
एतेभ्यो भूतेभ्यः समुत्थाय तान्य् एवानुविनश्यति ।
न प्रेत्य संज्ञास्तीत्य् अरे ब्रवीमि ।
इति होवाच याज्ञवल्क्यः ॥

sa yathā saindhavakhilya udake prāsta udakam evānuvilīyeta na hāsyodgrahaṇāyeva syāt ।
yato-yatas tv ādadīta lavaṇam ।
evaṃ vā ara idaṃ mahad bhūtam anantam apāraṃ vijñānaghana eva ।
etebhyo bhūtebhyaḥ samutthāya tāny evānuvinaśyati ।
na pretya saṃjñāstīty are bravīmi ।
iti hovāca yājñavalkyaḥ ॥

'As a lump of salt, when thrown into water, becomes dissolved into water, and could not be taken out again, but wherever we taste (the water) it is salt,--thus verily, O Maitreyî, does this great Being, endless, unlimited, consisting of nothing but knowledge, rise from out these elements, and vanish again in them. When he has departed, there is no more knowledge (name), I say, O Maitreyî.' Thus spoke Yâgñavalkya.

F. Max Müller · The Upanishads, Sacred Books of the East 15 (1884)