BṚHADĀRAṆYAKA UPANISHAD · 3.1.4

याज्ञवल्क्येति होवाच -- यद् इदं सर्वम् अहोरात्राभ्याम् आप्तं सर्वम् अहोरात्राभ्याम् अभिपन्नं केन यजमानो ऽहोरात्रयोर् आप्तिम् अतिमुच्यत इति ।
अध्वर्युणर्त्विजा चक्षुषादित्येन ।
चक्षुर् वै यज्ञस्याध्वर्युः ।
तद् यद् इदं चक्षुः सो ऽसाव् आदित्यः ।
सो ऽध्वर्युः सा मुक्तिः सातिमुक्तिः ॥

yājñavalkyeti hovāca -- yad idaṃ sarvam ahorātrābhyām āptaṃ sarvam ahorātrābhyām abhipannaṃ kena yajamāno ’horātrayor āptim atimucyata iti ।
adhvaryuṇartvijā cakṣuṣādityena ।
cakṣur vai yajñasyādhvaryuḥ ।
tad yad idaṃ cakṣuḥ so ’sāv ādityaḥ ।
so ’dhvaryuḥ sā muktiḥ sātimuktiḥ ॥

'Yâgñavalkya,' he said, 'everything here is reached by day and night, everything is overcome by day and night. By what means then is the sacrificer freed beyond the reach of day and night?' Yâgñavalkya said: 'By the Adhvaryu priest, who is the eye, who is Âditya (the sun). For the eye is the Adhvaryu of the sacrifice, and the eye is the sun, and he is the Adhvaryu. This constitutes freedom, and perfect freedom.'

F. Max Müller · The Upanishads, Sacred Books of the East 15 (1884)