BṚHADĀRAṆYAKA UPANISHAD · 3.8.8

स होवाच -- एतद् वै तद् अक्षरं गार्गि ब्राह्मणा अभिवदन्त्य् अस्थूलम् अनण्व् अह्रस्वम् अदीर्घम् अलोहितम् अस्नेहम् अच्छायम् अतमो ऽवाय्व् अनाकाशम् असङ्गम् अरसम् अगन्धम् अचक्षुष्कम् अश्रोत्रम् अवाग् अमनो ऽतेजस्कम् अप्राणम् अमुखम् अगात्रम् अनन्तरम् अबाह्यम् ।
न तद् अश्नाति किं चन ।
न तद् अश्नाति कश् चन ॥

sa hovāca -- etad vai tad akṣaraṃ gārgi brāhmaṇā abhivadanty asthūlam anaṇv ahrasvam adīrgham alohitam asneham acchāyam atamo ’vāyv anākāśam asaṅgam arasam agandham acakṣuṣkam aśrotram avāg amano ’tejaskam aprāṇam amukham agātram anantaram abāhyam ।
na tad aśnāti kiṃ cana ।
na tad aśnāti kaś cana ॥

He said: 'O Gârgî, the Brâhmanas call this the Akshara (the imperishable). It is neither coarse nor fine, neither short nor long, neither red (like fire) nor fluid (like water); it is without shadow, without darkness, without air, without ether, without attachment, without taste, without smell, without eyes, without ears, without speech, without mind, without light (vigour), without breath, without a mouth (or door), without measure, having no within and no without, it devours nothing, and no one devours it.'

F. Max Müller · The Upanishads, Sacred Books of the East 15 (1884)