BṚHADĀRAṆYAKA UPANISHAD · 3.9.10

पृथिव्य् एव यस्यायतनम् अग्निर् लोको मनो ज्योतिर् यो वै तं पुरुषं विद्यात् सर्वस्यात्मनः परायणं स वै वेदिता स्यात् ।
याज्ञवल्क्य वेद वा अहं तं पुरुषं सर्वस्यात्मनः परायणं यम् आत्थ ।
य एवायं शारीरः पुरुषः स एषः ।
वदैव शाकल्य तस्य का देवतेति ।
अमृतम् इति होवाच ॥

pṛthivy eva yasyāyatanam agnir loko mano jyotir yo vai taṃ puruṣaṃ vidyāt sarvasyātmanaḥ parāyaṇaṃ sa vai veditā syāt ।
yājñavalkya veda vā ahaṃ taṃ puruṣaṃ sarvasyātmanaḥ parāyaṇaṃ yam āttha ।
ya evāyaṃ śārīraḥ puruṣaḥ sa eṣaḥ ।
vadaiva śākalya tasya kā devateti ।
amṛtam iti hovāca ॥

Sâkalya said: 'Whosoever knows that person (or god) whose dwelling (body) is the earth, whose sight (world) is fire, whose mind is light,--the principle of every (living) self, he indeed is a teacher, O Yâgñavalkya.' Yâgñavalkya said: 'I know that person, the principle of every self, of whom thou speakest. This corporeal (material, earthy) person, "he is he." But tell me, Sâkalya, who is his devatâ (deity)?' Sâkalya replied: 'The Immortal.'

F. Max Müller · The Upanishads, Sacred Books of the East 15 (1884)