BṚHADĀRAṆYAKA UPANISHAD · 3.9.12

रूपाण्य् एव यस्यायतनं चक्षुर् लोको मनो ज्योतिर् यो वै तं पुरुषं विद्यात् सर्वस्यात्मनः परायणं स वै वेदिता स्यात् ।
याज्ञवल्क्य वेद वा अहं तं पुरुषं सर्वस्यात्मनः परायणं यम् आत्थ ।
य एवासाव् आदित्ये पुरुषः स एषः ।
वदैव शाकल्य तस्य का देवतेति ।
सत्यम् इति होवाच ॥

rūpāṇy eva yasyāyatanaṃ cakṣur loko mano jyotir yo vai taṃ puruṣaṃ vidyāt sarvasyātmanaḥ parāyaṇaṃ sa vai veditā syāt ।
yājñavalkya veda vā ahaṃ taṃ puruṣaṃ sarvasyātmanaḥ parāyaṇaṃ yam āttha ।
ya evāsāv āditye puruṣaḥ sa eṣaḥ ।
vadaiva śākalya tasya kā devateti ।
satyam iti hovāca ॥

Sâkalya said: 'Whosoever knows that person whose dwelling are the colours, whose sight is the eye, whose mind is light,--the principle of every self, he indeed is a teacher, O Yâgñavalkya.' Yâgñavalkya replied: 'I know that person, the principle of every self, of whom thou speakest. That person in the sun, "he is he." But tell me, Sâkalya, who is his devatâ?' Sâkalya replied: 'The True.'

F. Max Müller · The Upanishads, Sacred Books of the East 15 (1884)