BṚHADĀRAṆYAKA UPANISHAD · 4.3.15
स वा एष एतस्मिन् संप्रसादे रत्वा चरित्वा दृष्ट्वैव पुण्यं च पापं च पुनः प्रतिन्यायं प्रतियोन्य् आद्रवति स्वप्नायैव ।
स यत् तत्र किञ्चित् पश्यत्य् अनन्वागतस् तेन भवति ।
असङ्गो ह्य् अयं पुरुष इति ।
एवम् एवैतत् याज्ञवल्क्य ।
सो ऽहं भगवते सहस्रं ददामि ।
अत ऊर्ध्वं विमोक्षायैव ब्रूहीति ॥
sa vā eṣa etasmin saṃprasāde ratvā caritvā dṛṣṭvaiva puṇyaṃ ca pāpaṃ ca punaḥ pratinyāyaṃ pratiyony ādravati svapnāyaiva ।
sa yat tatra kiñcit paśyaty ananvāgatas tena bhavati ।
asaṅgo hy ayaṃ puruṣa iti ।
evam evaitat yājñavalkya ।
so ’haṃ bhagavate sahasraṃ dadāmi ।
ata ūrdhvaṃ vimokṣāyaiva brūhīti ॥
Yâgñavalkya said: 'That (person) having enjoyed himself in that state of bliss (samprasâda, deep sleep), having moved about and seen both good and evil, hastens back again as he came, to the place from which he started (the place of sleep), to dream. And whatever he may have seen there, he is not followed (affected) by it, for that person is not attached to anything.' Ganaka Vaideha said: 'So it is indeed, Yâgñavalkya. I give you, Sir, a thousand. Speak on for the sake of emancipation.'
F. Max Müller · The Upanishads, Sacred Books of the East 15 (1884)