BṚHADĀRAṆYAKA UPANISHAD · 4.4.7

तद् एष श्लोको भवति --
यदा सर्वे प्रमुच्यन्ते कामा ये ऽस्य हृदि श्रिताः ।
अथ मर्त्यो ऽमृतो भवत्य् अत्र ब्रह्म समश्नुत इति ।
तद् यथाहिनिर्ल्वयनी वल्मीके मृता प्रत्यस्ता शयीत ।
एवम् एवेदं शरीरं शेते ।
अथायम् अशरीरो ऽमृतः प्राणो ब्रह्मैव तेज एव ।
सो ऽहं भगवते सहस्रं ददामीति होवाच जनको वैदेहः ॥

tad eṣa śloko bhavati --
yadā sarve pramucyante kāmā ye ’sya hṛdi śritāḥ ।
atha martyo ’mṛto bhavaty atra brahma samaśnuta iti ।
tad yathāhinirlvayanī valmīke mṛtā pratyastā śayīta ।
evam evedaṃ śarīraṃ śete ।
athāyam aśarīro ’mṛtaḥ prāṇo brahmaiva teja eva ।
so ’haṃ bhagavate sahasraṃ dadāmīti hovāca janako vaidehaḥ ॥

'On this there is this verse: "When all desires which once entered his heart are undone, then does the mortal become immortal, then he obtains Brahman. 'And as the slough of a snake lies on an ant-hill, dead and cast away, thus lies this body; but that disembodied immortal spirit (prâna, life) is Brahman only, is only light.' Ganaka Vaideha said: 'Sir, I give you a thousand.'

F. Max Müller · The Upanishads, Sacred Books of the East 15 (1884)