BṚHADĀRAṆYAKA UPANISHAD · 5.10.1

यदा वै पुरुषो ऽस्माल् लोकात् प्रैति स वायुम् आगच्छति ।
तस्मै स तत्र विजिहीते यथा रथचक्रस्य खम् ।
तेन स ऊर्ध्व आक्रमते ।
स आदित्यम् आगच्छति ।
तस्मै स तत्र विजिहीते ।
यथा लम्बरस्य खम् ।
तेन स ऊर्ध्व आक्रमते ।
स चन्द्रमसम् आगच्छति ।
तस्मै स तत्र विजिहीते ।
यथा दुन्दुभेः खम् ।
तेन स ऊर्ध्व आक्रमते ।
स लोकम् आगच्छत्य् अशोकम् अहिमम् ।
तस्मिन् वसति शाश्वतीः समाः ॥

yadā vai puruṣo ’smāl lokāt praiti sa vāyum āgacchati ।
tasmai sa tatra vijihīte yathā rathacakrasya kham ।
tena sa ūrdhva ākramate ।
sa ādityam āgacchati ।
tasmai sa tatra vijihīte ।
yathā lambarasya kham ।
tena sa ūrdhva ākramate ।
sa candramasam āgacchati ।
tasmai sa tatra vijihīte ।
yathā dundubheḥ kham ।
tena sa ūrdhva ākramate ।
sa lokam āgacchaty aśokam ahimam ।
tasmin vasati śāśvatīḥ samāḥ ॥

When the person goes away from this world, he comes to the wind. Then the wind makes room for him, like the hole of a carriage wheel, and through it he mounts higher. He comes to the sun. Then the sun makes room for him, like the hole of a Lambara, and through it he mounts higher. He comes to the moon. Then the moon makes room for him, like the hole of a drum, and through it he mounts higher, and arrives at the world where there is no sorrow, no snow. There he dwells eternal years.

F. Max Müller · The Upanishads, Sacred Books of the East 15 (1884)