BṚHADĀRAṆYAKA UPANISHAD · 6.2.3

अथैनं वसत्योपमन्त्रयां चक्रे ।
अनादृत्य वसतिं कुमारः प्रदुद्राव ।
स आजगाम पितरम् ।
तं होवाच -- इति वाव किल नो भवान् पुरानुशिष्टान् अवोच इति ।
कथम् सुमेध इति ।
पञ्च मा प्रश्नान् राजन्यबन्धुर् अप्राक्षीत् ।
ततो नैकं चन वेदेति ।
कतमे त इति ।
इम इति ह प्रतीकान्य् उदाजहार ॥

athainaṃ vasatyopamantrayāṃ cakre ।
anādṛtya vasatiṃ kumāraḥ pradudrāva ।
sa ājagāma pitaram ।
taṃ hovāca -- iti vāva kila no bhavān purānuśiṣṭān avoca iti ।
katham sumedha iti ।
pañca mā praśnān rājanyabandhur aprākṣīt ।
tato naikaṃ cana vedeti ।
katame ta iti ।
ima iti ha pratīkāny udājahāra ॥

Then the king invited him to stay and accept his hospitality. But the boy, not caring for hospitality, ran away, went back to his father, and said: 'Thus then you called me formerly well-instructed!' The father said: 'What then, you sage?' The son replied: 'That fellow of a Râganya asked me five questions, and I did not know one of them.' 'What were they?' said the father. 'These were they,' the son replied, mentioning the different heads.

F. Max Müller · The Upanishads, Sacred Books of the East 15 (1884)