BṚHADĀRAṆYAKA UPANISHAD · 6.2.7
स होवाच -- विज्ञायते हास्तिहिरण्यस्यापात्तं गोअश्वानां दासीनां प्रवाराणां परिधानस्य ।
मा नो भवान् बहोर् अनन्तस्यापर्यन्तस्याभ्यवदान्यो भूद् इति ।
स वै गौतम तीर्थेनेच्छसा इति ।
उपैम्य् अहं भवन्तम् इति ।
वाचा ह स्मैव पूर्व उपयन्ति ।
स होपायनकीर्त्योवास ॥
sa hovāca -- vijñāyate hāstihiraṇyasyāpāttaṃ goaśvānāṃ dāsīnāṃ pravārāṇāṃ paridhānasya ।
mā no bhavān bahor anantasyāparyantasyābhyavadānyo bhūd iti ।
sa vai gautama tīrthenecchasā iti ।
upaimy ahaṃ bhavantam iti ।
vācā ha smaiva pūrva upayanti ।
sa hopāyanakīrtyovāsa ॥
He said: 'You know well that I have plenty of gold, plenty of cows, horses, slaves, attendants, and apparel; do not heap on me what I have already in plenty, in abundance, and superabundance.' The king said: 'Gautama, do you wish (for instruction from me) in the proper way?' Gautama replied: 'I come to you as a pupil.' In word only have former sages (though Brahmans) come as pupils (to people of lower rank), but Gautama actually dwelt as a pupil (of Pravâhana, who was a Râganya) in order to obtain the fame of having respectfully served his master.
F. Max Müller · The Upanishads, Sacred Books of the East 15 (1884)