BṚHADĀRAṆYAKA UPANISHAD · 6.3.6

अथैनम् आचामति --
तत् सवितुर् वरेण्यम् ।
मधु वाता ऋतायते मधु क्षरन्ति सिन्धवः ।
माध्वीर् नः सन्त्व् ओषधीः ।
भूः स्वाहा ।
भर्गो देवस्य धीमहि
मधु नक्तम् उतोषसो मधुमत् पार्थिवं रजः ।
मधु द्यौर् अस्तु नः पिता ।
भुवः स्वाहा ।
धियो यो नः प्रचोदयात् ।
मधुमान् नो वनस्पतिर् मधुमां अस्तु सूर्यः ।
माध्वीर् गवो भवन्तु नः ।
स्वः स्वाहा ।
सर्वां च सावित्रीम् अन्वाह ।
सर्वाश् च मधुमतीर् अहम् एवेदं सर्वं भूयासं भूर् भुवः स्वः स्वाहेति अन्तत आचम्य पाणी प्रक्षाल्य जघनेनाग्निं प्राक्शिराः संविशति ।
प्रातर् आदित्यम् उपतिष्ठते ।
दिशाम् एकपुण्डरीकम् असि ।
अहं मनुष्याणाम् एकपुण्डरीकं भूयासम् इति ।
यथेतम् एत्य जघनेनाग्निम् आसीनो वंशं जपति ॥

athainam ācāmati --
tat savitur vareṇyam ।
madhu vātā ṛtāyate madhu kṣaranti sindhavaḥ ।
mādhvīr naḥ santv oṣadhīḥ ।
bhūḥ svāhā ।
bhargo devasya dhīmahi
madhu naktam utoṣaso madhumat pārthivaṃ rajaḥ ।
madhu dyaur astu naḥ pitā ।
bhuvaḥ svāhā ।
dhiyo yo naḥ pracodayāt ।
madhumān no vanaspatir madhumāṃ astu sūryaḥ ।
mādhvīr gavo bhavantu naḥ ।
svaḥ svāhā ।
sarvāṃ ca sāvitrīm anvāha ।
sarvāś ca madhumatīr aham evedaṃ sarvaṃ bhūyāsaṃ bhūr bhuvaḥ svaḥ svāheti antata ācamya pāṇī prakṣālya jaghanenāgniṃ prākśirāḥ saṃviśati ।
prātar ādityam upatiṣṭhate ।
diśām ekapuṇḍarīkam asi ।
ahaṃ manuṣyāṇām ekapuṇḍarīkaṃ bhūyāsam iti ।
yathetam etya jaghanenāgnim āsīno vaṃśaṃ japati ॥

Then he eats it, saying: 'Tat savitur varenyam (We meditate on that adorable light)--The winds drop honey for the righteous, the rivers drop honey, may our plants be sweet as honey! Bhûh (earth) Svâhâ! 'Bhargo devasya dhîmahi (of the divine Savitri)--May the night be honey in the morning, may the air above the earth, may heaven, our father, be honey! Bhuvah (sky) Svâhâ!' 'Dhiyo yo nah prokodayât (who should rouse our thoughts)--May the tree be full of honey, may the sun be full of honey, may our cows be sweet like honey! Svah (heaven) Svâhâ!' He repeats the whole Sâvitrî verse, and all the verses about the honey, thinking, May I be all this! Bhûr, Bhuvah, Svah, Svâhâ! Having thus swallowed all, he washes his hands, and sits down behind the altar, turning his head to the East. In the morning he worships Âditya (the sun), with the hymn, 'Thou art the best lotus of the four quarters, may I become the best lotus among men.' Then returning as he came, he sits down behind the altar and recites the genealogical list.

F. Max Müller · The Upanishads, Sacred Books of the East 15 (1884)