CHĀNDOGYA UPANISHAD · 5.11.5

तेभ्यो ह प्राप्तेभ्यः पृथग् अर्हाणि कारयां चकार ।
स ह प्रातः संजिहान उवाच ।
न मे स्तेनो जनपदे न कदर्यो न मद्यपः ।
नानाहिताग्निर् नाविद्वान् न स्वैरी स्वैरिणी कुतः ।
यक्ष्यमाणो वै भगवन्तो ऽहम् अस्मि ।
यावद् एकैकस्मा ऋत्विजे धनं दास्यामि तावद् भगवद्भ्यो दास्यामि ।
वसन्तु भगवन्त इति ॥

tebhyo ha prāptebhyaḥ pṛthag arhāṇi kārayāṃ cakāra ।
sa ha prātaḥ saṃjihāna uvāca ।
na me steno janapade na kadaryo na madyapaḥ ।
nānāhitāgnir nāvidvān na svairī svairiṇī kutaḥ ।
yakṣyamāṇo vai bhagavanto ’ham asmi ।
yāvad ekaikasmā ṛtvije dhanaṃ dāsyāmi tāvad bhagavadbhyo dāsyāmi ।
vasantu bhagavanta iti ॥

When they arrived (the king) ordered proper presents to be made separately to each of them. And rising the next morning he said: 'In my kingdom there is no thief, no miser, no drunkard, no man without an altar in his house, no ignorant person, no adulterer, much less an adulteress. I am going to perform a sacrifice, Sirs, and as much wealth as I give to each Ritvig priest, I shall give to you, Sirs. Please to stay here.'

F. Max Müller · The Upanishads, Sacred Books of the East 1 (1879)