CHĀNDOGYA UPANISHAD · 6.13.2

यथा विलीनम् एव ।
अङ्गास्यान्ताद् आचामेति ।
कथम् इति ।
लवणम् इति ।
मध्याद् आचामेति ।
कथम् इति ।
लवणम् इति ।
अन्ताद् आचामेति ।
कथम् इति ।
लवणम् इति ।
अभिप्रास्यैतद् अथ मोपसीदथा इति ।
तद् ध तथा चकार ।
तच् छश्वत् संवर्तते ।
तं होवाचात्र वाव किल तत् सोम्य न निभालयसे ऽत्रैव किलेति ॥

yathā vilīnam eva ।
aṅgāsyāntād ācāmeti ।
katham iti ।
lavaṇam iti ।
madhyād ācāmeti ।
katham iti ।
lavaṇam iti ।
antād ācāmeti ।
katham iti ।
lavaṇam iti ।
abhiprāsyaitad atha mopasīdathā iti ।
tad dha tathā cakāra ।
tac chaśvat saṃvartate ।
taṃ hovācātra vāva kila tat somya na nibhālayase ’traiva kileti ॥

for, of course, it was melted. The father said: 'Taste it from the surface of the water. How is it?' The son replied: 'It is salt.' 'Taste it from the middle. How is it?' The son replied: 'It is salt.' 'Taste it from the bottom. How is it?' The son replied 'It is salt.' The father said Throw it away and then wait on me.' He did so; but salt exists for ever. Then the father said: 'Here also, in this body, forsooth, you do not perceive the True (Sat), my son; but there indeed it is.

F. Max Müller · The Upanishads, Sacred Books of the East 1 (1879)