CHĀNDOGYA UPANISHAD · 7.25.2

अथात आत्मादेश एव ।
आत्मैवाधस्ताद् आत्मोपरिष्टाद् आत्मा पश्चाद् आत्मा पुरस्ताद् आत्मा दक्षिणत आत्मोत्तरत आत्मैवेदं सर्वम् इति ।
स वा एष एवं पश्यन्न् एवं मन्वान एवं विजानन्न् आत्मरतिर् आत्मक्रीड आत्ममिथुन आत्मानन्दः स स्वराड् भवति ।
तस्य सर्वेषु लोकेषु कामचारो भवति ।
अथ ये ऽन्यथातो विदुर् अन्यराजानस् ते क्षय्यलोका भवन्ति ।
तेषां सर्वेषु लोकेष्व् अकामचारो भवति ॥

athāta ātmādeśa eva ।
ātmaivādhastād ātmopariṣṭād ātmā paścād ātmā purastād ātmā dakṣiṇata ātmottarata ātmaivedaṃ sarvam iti ।
sa vā eṣa evaṃ paśyann evaṃ manvāna evaṃ vijānann ātmaratir ātmakrīḍa ātmamithuna ātmānandaḥ sa svarāḍ bhavati ।
tasya sarveṣu lokeṣu kāmacāro bhavati ।
atha ye ’nyathāto vidur anyarājānas te kṣayyalokā bhavanti ।
teṣāṃ sarveṣu lokeṣv akāmacāro bhavati ॥

'Next follows the explanation of the Infinite as the Self: Self is below, above, behind, before, right and left--Self is all this. 'He who sees, perceives, and understands this, loves the Self, delights in the Self, revels in the Self, rejoices in the Self--he becomes a Svarâg, (an autocrat or self-ruler); he is lord and master in all the worlds. 'But those who think differently from this, live in perishable worlds, and have other beings for their rulers.

F. Max Müller · The Upanishads, Sacred Books of the East 1 (1879)