CHĀNDOGYA UPANISHAD · 8.10.4

न वधेनास्य हन्यते ।
नास्य स्राम्येण स्रामः ।
घ्नन्ति त्व् इवैनम् ।
विच्छादयन्तीव ।
अप्रियवेत्तेव भवति ।
अपि रोदितीव ।
नाहम् अत्र भोग्यं पश्यामीति ।
एवम् एवैष मघवन्न् इति होवाच ।
एतं त्व् एव ते भूयो ऽनुव्याख्यास्यामि ।
वसापराणि द्वात्रिंशतं वर्षाणीति ।
स हापराणि द्वात्रिंशतं वर्षाण्युवास ।
तस्मै होवाच ॥

na vadhenāsya hanyate ।
nāsya srāmyeṇa srāmaḥ ।
ghnanti tv ivainam ।
vicchādayantīva ।
apriyavetteva bhavati ।
api roditīva ।
nāham atra bhogyaṃ paśyāmīti ।
evam evaiṣa maghavann iti hovāca ।
etaṃ tv eva te bhūyo ’nuvyākhyāsyāmi ।
vasāparāṇi dvātriṃśataṃ varṣāṇīti ।
sa hāparāṇi dvātriṃśataṃ varṣāṇyuvāsa ।
tasmai hovāca ॥

Nor struck when it (the body) is struck, nor lamed when it is lamed, yet it is as if they struck him (the self) in dreams, as if they chased him. He becomes even conscious, as it were, of pain, and sheds tears. Therefore I see no good in this.' 'So it is indeed, Maghavat,' replied Pragâpati; 'but I shall explain him (the true Self) further to you. Live with me another thirty-two years.' He lived with him another thirty-two years. Then Pragâpati said:

F. Max Müller · The Upanishads, Sacred Books of the East 1 (1879)