CHĀNDOGYA UPANISHAD · 8.11.2

स समित्पाणिः पुनर् एयाय ।
तं ह प्रजापतिर् उवाच - मघवन् यच् छान्तहृदयः प्राव्राजीः किम् इच्छन् पुनर् आगम इति ।
स होवाच नाह खल्व् अयं भगव एवं संप्रत्य् आत्मानं जानात्य् अयम् अहम् अस्मीति ।
नो एवेमानि भूतानि ।
विनाशम् एवापीतो भवति ।
नाहम् अत्र भोग्यं पश्यामीति ॥

sa samitpāṇiḥ punar eyāya ।
taṃ ha prajāpatir uvāca - maghavan yac chāntahṛdayaḥ prāvrājīḥ kim icchan punar āgama iti ।
sa hovāca nāha khalv ayaṃ bhagava evaṃ saṃpraty ātmānaṃ jānāty ayam aham asmīti ।
no evemāni bhūtāni ।
vināśam evāpīto bhavati ।
nāham atra bhogyaṃ paśyāmīti ॥

Taking fuel in his hand he went again as a pupil to Pragâpati. Pragâpati said to him: 'Maghavat, as you went away satisfied in your heart, for what purpose did you come back?' He said: 'Sir, in that way he does not know himself (his self) that he is I, nor does he know anything that exists. He is gone to utter annihilation. I see no good in this!

F. Max Müller · The Upanishads, Sacred Books of the East 1 (1879)