PRAŚNA UPANISHAD · 6.1
अथ हैनं सुकेशा भारद्वाजः पप्रच्छ । भगवन् हिरण्यनाभः
कौसल्यो राजपुत्रो मामुपेत्यैतं प्रश्नमपृच्छत । षोडशकलं
भारद्वाज पुरुषं वेत्थ । तमहं कुमारमब्रुवं नाहमिमं वेद ।
यद्यहमिममवेदिषं कथं ते नावक्ष्यमिति । समूलो वा एष
परिशुष्यति योऽनृतमभिवदति तस्मान्नार्हाम्यनृतं वक्तुम् । स
तूष्णीं रथमारुह्य प्रवव्राज । तं त्वा पृच्छामि क्वासौ पुरुष
इति ॥ ६.१॥
atha hainaṃ sukeśā bhāradvājaḥ papraccha । bhagavan hiraṇyanābhaḥ
kausalyo rājaputro māmupetyaitaṃ praśnamapṛcchata । ṣoḍaśakalaṃ
bhāradvāja puruṣaṃ vettha । tamahaṃ kumāramabruvaṃ nāhamimaṃ veda ।
yadyahamimamavediṣaṃ kathaṃ te nāvakṣyamiti । samūlo vā eṣa
pariśuṣyati yo’nṛtamabhivadati tasmānnārhāmyanṛtaṃ vaktum । sa
tūṣṇīṃ rathamāruhya pravavrāja । taṃ tvā pṛcchāmi kvāsau puruṣa
iti ॥ 6.1॥
Then Sukesha the Bharadwaja asked him, “Lord, Hiranyanabha of Coshala, the king’s son, came to me and put me this question, ‘O Bharadwaja, knowest thou the Being and the sixteen parts of Him?’ and I answered the boy, ‘I know Him not; for if I knew Him, surely I should tell thee of Him: but I cannot tell thee a lie; for from the roots he shall wither who speaketh falsehood.’ But he mounted his chariot in silence and departed from me. Of Him I ask thee, who is the Being?”
Sri Aurobindo · CWSA 18, p. 190