TAITTIRĪYA UPANISHAD · 1.11

वेदमनूच्याचार्योऽन्तेवासिनमनुशास्ति ।
सत्यं वद । धर्मं चर । स्वाध्यायान्मा प्रमदः ।
आचार्याय प्रियं धनमाहृत्य प्रजातन्तुं मा व्यवच्छेत्सीः ।
सत्यान्न प्रमदितव्यम् । धर्मान्न प्रमदितव्यम् ।
कुशलान्न प्रमदितव्यम् । भूत्यै न प्रमदितव्यम् ।
स्वाध्यायप्रवचनाभ्यां न प्रमदितव्यम् ।

देवपितृकार्याभ्यां न प्रमदितव्यम् । मातृदेवो भव ।
पितृदेवो भव । आचार्यदेवो भव । अतिथिदेवो भव ।
यान्यनवद्यानि कर्माणि । तानि सेवितव्यानि । नो इतराणि ।
यान्यस्माकंसुचरितानि । तानि त्वयोपास्यानि ।

नो इतराणि । ये के चास्मच्छ्रेयांसो ब्राह्मणाः ।
तेषां त्वयाऽऽसनेन प्रश्वसितव्यम् । श्रद्धया देयम् ।
अश्रद्धयाऽदेयम् । श्रिया देयम् । ह्रिया देयम् ।
भिया देयम् । संविदा देयम् ।
अथ यदि ते कर्मविचिकित्सा वा वृत्तविचिकित्सा वा स्यात् ।

ये तत्र ब्राह्मणाः संमर्शिनः । युक्ता आयुक्ताः ।
अलूक्षा धर्मकामाः स्युः । यथा ते तत्र वर्तेरन् ।
तथा तत्र वर्तेथाः । अथाभ्याख्यातेषु ।
ये तत्र ब्राह्मणाः संमर्शिनः । युक्ता आयुक्ताः ।
अलूक्षा धर्मकामाः स्युः । यथा ते तेषु वर्तेरन् ।
तथा तेषु वर्तेथाः । एष आदेशः । एष उपदेशः ।
एषा वेदोपनिषत् । एतदनुशासनम् । एवमुपासितव्यम् ।
एवमु चैतदुपास्यम् ।

vedamanūcyācāryo’ntevāsinamanuśāsti ।
satyaṃ vada । dharmaṃ cara । svādhyāyānmā pramadaḥ ।
ācāryāya priyaṃ dhanamāhṛtya prajātantuṃ mā vyavacchetsīḥ ।
satyānna pramaditavyam । dharmānna pramaditavyam ।
kuśalānna pramaditavyam । bhūtyai na pramaditavyam ।
svādhyāyapravacanābhyāṃ na pramaditavyam ।

devapitṛkāryābhyāṃ na pramaditavyam । mātṛdevo bhava ।
pitṛdevo bhava । ācāryadevo bhava । atithidevo bhava ।
yānyanavadyāni karmāṇi । tāni sevitavyāni । no itarāṇi ।
yānyasmākaṃsucaritāni । tāni tvayopāsyāni ।

no itarāṇi । ye ke cāsmacchreyāṃso brāhmaṇāḥ ।
teṣāṃ tvayā’’sanena praśvasitavyam । śraddhayā deyam ।
aśraddhayā’deyam । śriyā deyam । hriyā deyam ।
bhiyā deyam । saṃvidā deyam ।
atha yadi te karmavicikitsā vā vṛttavicikitsā vā syāt ।

ye tatra brāhmaṇāḥ saṃmarśinaḥ । yuktā āyuktāḥ ।
alūkṣā dharmakāmāḥ syuḥ । yathā te tatra varteran ।
tathā tatra vartethāḥ । athābhyākhyāteṣu ।
ye tatra brāhmaṇāḥ saṃmarśinaḥ । yuktā āyuktāḥ ।
alūkṣā dharmakāmāḥ syuḥ । yathā te teṣu varteran ।
tathā teṣu vartethāḥ । eṣa ādeśaḥ । eṣa upadeśaḥ ।
eṣā vedopaniṣat । etadanuśāsanam । evamupāsitavyam ।
evamu caitadupāsyam ।

When the Master hath declared Veda, then he giveth the commandments to his disciple. Speak truth, walk in the way of thy duty, neglect not the study of Veda. When thou hast brought to the Master the wealth that he desireth, thou shalt not cut short the long thread of thy race. Thou shalt not be negligent of truth; thou shalt not be negligent of thy duty; thou shalt not be negligent of welfare; thou shalt not be negligent towards thy increase and thy thriving; thou shalt not be negligent of the study & teaching of Veda. Thou shalt not be negligent of thy works unto the Gods or thy works unto the Fathers. Let thy father be unto thee as thy God and thy mother as thy Goddess whom thou adorest. Serve the Master as a God and as a God the stranger within thy dwelling. The works that are without blame before the people, thou shalt do these with diligence and no others. The deeds we have done that are good and righteous, thou shalt practise these as a religion and no others. Whosoever are better and nobler than we among the Brahmins, thou shalt refresh with a seat to honour them. Thou shalt give with faith and reverence; without faith thou shalt not give. Thou shalt give with shame, thou shalt give with fear; thou shalt give with fellow-feeling. Moreover if thou doubt of thy course or of thy action, then whatsoever Brahmins be there who are careful thinkers, devout, not moved by others, lovers of virtue, not severe or cruel, even as they do in that thing, so do thou. Then as to men accused & arraigned by their fellows, whatsoever Brahmins be there who are careful thinkers, devout, not moved by others, lovers of virtue, not severe or cruel, even as they are towards these, so be thou. This is the law & the teaching. These are the Commandments. In such wise shalt thou practise religion, yea, verily in such wise do ever religiously.

Sri Aurobindo · CWSA 18, pp. 213, 214