BṚHADĀRAṆYAKA UPANISHAD · 1.4.3

स वै नैव रेमे ।
तस्माद् एकाकी न रमते ।
स द्वितीयम् ऐच्छत् ।
स हैतावान् आस यथा स्त्रीपुमांसौ सम्परिष्वक्तौ ।
स इमम् एवात्मानं द्वेधापातयत् ।
ततः पतिश् च पत्नी चाभवताम् ।
तस्माद् इदम् अर्धबृगलम् इव स्व इति ह स्माह याज्ञवल्क्यः ।
तस्माद् अयम् आकाशः स्त्रिया पूर्यत एव ।
तां समभवत् ।
ततो मनुष्या अजायन्त ॥

sa vai naiva reme ।
tasmād ekākī na ramate ।
sa dvitīyam aicchat ।
sa haitāvān āsa yathā strīpumāṃsau sampariṣvaktau ।
sa imam evātmānaṃ dvedhāpātayat ।
tataḥ patiś ca patnī cābhavatām ।
tasmād idam ardhabṛgalam iva sva iti ha smāha yājñavalkyaḥ ।
tasmād ayam ākāśaḥ striyā pūryata eva ।
tāṃ samabhavat ।
tato manuṣyā ajāyanta ॥

But he felt no delight. Therefore a man who is lonely feels no delight. He wished for a second. He was so large as man and wife together. He then made this his Self to fall in two (pat), and thence arose husband (pati) and wife (patnî). Therefore Yâgñavalkya said: 'We two are thus (each of us) like half a shell.' Therefore the void which was there, is filled by the wife. He embraced her, and men were born.

F. Max Müller · The Upanishads, Sacred Books of the East 15 (1884)