BṚHADĀRAṆYAKA UPANISHAD · 1.5.12

अथैतस्य मनसो द्यौः शरीरम् ।
ज्योतीरूपम् असाव् आदित्यः ।
तद् यावद् एव मनस् तावती द्यौस् तावान् असाव् आदित्यः ।
तौ मिथुनं समैताम् ।
ततः प्राणो ऽजायत ।
स इन्द्रः ।
स एषो ऽसपत्नः ।
द्वितीयो वै सपत्नः ।
नास्य सपत्नो भवति य एवं वेद ॥

athaitasya manaso dyauḥ śarīram ।
jyotīrūpam asāv ādityaḥ ।
tad yāvad eva manas tāvatī dyaus tāvān asāv ādityaḥ ।
tau mithunaṃ samaitām ।
tataḥ prāṇo ’jāyata ।
sa indraḥ ।
sa eṣo ’sapatnaḥ ।
dvitīyo vai sapatnaḥ ।
nāsya sapatno bhavati ya evaṃ veda ॥

Next, of this mind heaven is the body, light the form, viz. this sun. And so far as this mind extends, so far extends heaven, so far extends the sun. If they (fire and sun) embrace each other, then wind is born, and that is Indra, and he is without a, rival. Verily a second is a rival, and he who knows this, has no rival.

F. Max Müller · The Upanishads, Sacred Books of the East 15 (1884)