BṚHADĀRAṆYAKA UPANISHAD · 1.5.21

अथातो व्रतमीमांसा ।
प्रजापतिर् ह कर्माणि ससृजे ।
तानि सृष्टान्य् अन्यो ऽन्येनास्पर्धन्त ।
वदिष्याम्य् एवाहम् इति वाग् दध्रे ।
द्रक्ष्याम्य् अहम् इति चक्षुः ।
श्रोष्याम्य् अहम् इति श्रोत्रम् ।
एवम् अन्यानि कर्माणि यथाकर्मम् ।
तानि मृत्युः श्रमो भूत्वोपयेमे ।
तान्य् आप्नोत् ।
तान्य् आप्त्वा मृत्युर् अवारुन्ध ।
तस्माच् छ्राम्यत्य् एव वाक् ।
श्राम्यति चक्षुः ।
श्राम्यति श्रोत्रम् ।
अथेमम् एव नाप्नोत् यो ऽयं मध्यमः प्राणः ।
तानि ज्ञातुं दध्रिरे ।
अयं वै नः श्रेष्ठो यः संचरंश् चासंचरंश् च न व्यथते ऽथो न रिष्यति ।
हन्तास्यैव सर्वे रूपं भवामेति ।
त एतस्यैव सर्वे रूपम् अभवन् ।
तस्माद् एत एतेनाख्यायन्ते प्राणा इति ।
तेन ह वाव तत् कुलम् आचक्षते यस्मिन् कुले भवति य एवं वेद ।
य उ हैवंविदा स्पर्धते ऽनुशुष्यति ।
अनुशुष्य हैवान्ततो म्रियत इत्य् अध्यात्मम् ॥

athāto vratamīmāṃsā ।
prajāpatir ha karmāṇi sasṛje ।
tāni sṛṣṭāny anyo ’nyenāspardhanta ।
vadiṣyāmy evāham iti vāg dadhre ।
drakṣyāmy aham iti cakṣuḥ ।
śroṣyāmy aham iti śrotram ।
evam anyāni karmāṇi yathākarmam ।
tāni mṛtyuḥ śramo bhūtvopayeme ।
tāny āpnot ।
tāny āptvā mṛtyur avārundha ।
tasmāc chrāmyaty eva vāk ।
śrāmyati cakṣuḥ ।
śrāmyati śrotram ।
athemam eva nāpnot yo ’yaṃ madhyamaḥ prāṇaḥ ।
tāni jñātuṃ dadhrire ।
ayaṃ vai naḥ śreṣṭho yaḥ saṃcaraṃś cāsaṃcaraṃś ca na vyathate ’tho na riṣyati ।
hantāsyaiva sarve rūpaṃ bhavāmeti ।
ta etasyaiva sarve rūpam abhavan ।
tasmād eta etenākhyāyante prāṇā iti ।
tena ha vāva tat kulam ācakṣate yasmin kule bhavati ya evaṃ veda ।
ya u haivaṃvidā spardhate ’nuśuṣyati ।
anuśuṣya haivāntato mriyata ity adhyātmam ॥

Next follows the consideration of the observances (acts). Pragâpati created the actions (active senses). When they had been created, they strove among themselves. Voice held, I shall speak; the eye held, I shall see; the ear held, I shall hear; and thus the other actions too, each according to its own act. Death, having become weariness, took them and seized them. Having seized them, death held them back (from their work). Therefore speech grows weary, the eye grows weary, the ear grows weary. But death did not seize the central breath. Then the others tried to know him, and said: 'Verily, he is the best of us, he who, whether moving or not, does not tire and does not perish. Well, let all of us assume his form.' Thereupon they all assumed his form, and therefore they are called after him 'breaths' (spirits). In whatever family there is a man who knows this, they call that family after his name. And he who strives with one who knows this, withers away and finally dies. So far with regard to the body.

F. Max Müller · The Upanishads, Sacred Books of the East 15 (1884)