BṚHADĀRAṆYAKA UPANISHAD · 1.5.22

अथाधिदेवतं:
ज्वलिष्याम्य् एवाहम् इत्य् अग्निर् दध्रे ।
तप्स्याम्य् अहम् इत्य् आदित्यः ।
भास्याम्य् अहम् इति चन्द्रमाः ।
एवम् अन्या देवता यथादेवतम् ।
स यथैषां प्राणानां मध्यमः प्राण एवम् एतासां देवतानां वायुः ।
म्लोचन्ति ह्य् अन्या देवता न वायुः ।
सैषानस्तमिता देवता यद् वायुः ॥

athādhidevataṃ:
jvaliṣyāmy evāham ity agnir dadhre ।
tapsyāmy aham ity ādityaḥ ।
bhāsyāmy aham iti candramāḥ ।
evam anyā devatā yathādevatam ।
sa yathaiṣāṃ prāṇānāṃ madhyamaḥ prāṇa evam etāsāṃ devatānāṃ vāyuḥ ।
mlocanti hy anyā devatā na vāyuḥ ।
saiṣānastamitā devatā yad vāyuḥ ॥

Now with regard to the deities. Agni (fire) held, I shall burn; Âditya (the sun) held, I shall warm; Kandramas (the moon) held, I shall shine; and thus also the other deities, each according to the deity. And as it was with the central breath among the breaths, so it was with Vâyu, the wind among those deities. The other deities fade, not Vâyu. Vâyu is the deity that never sets.

F. Max Müller · The Upanishads, Sacred Books of the East 15 (1884)