BṚHADĀRAṆYAKA UPANISHAD · 3.8.10

वा अक्षरस्य्

यो वा एतद् अक्षरम् गार्ग्य् अविदित्वास्मिंल् लोके जुहोति यजते तपस् तप्यते बहूनि वर्षसहस्राण्य् अन्तवद् एवास्य तद् भवति
यो वा एतद् अक्षरम् अविदित्वा गार्ग्य् अविदित्वास्माल् लोकात् प्रैति स कृपणः ।
अथ य एतद् अक्षरं गार्गि विदित्वास्माल् लोकात् प्रैति स ब्राह्मणः ॥

vā akṣarasy

yo vā etad akṣaram gārgy aviditvāsmiṃl loke juhoti yajate tapas tapyate bahūni varṣasahasrāṇy antavad evāsya tad bhavati
yo vā etad akṣaram aviditvā gārgy aviditvāsmāl lokāt praiti sa kṛpaṇaḥ ।
atha ya etad akṣaraṃ gārgi viditvāsmāl lokāt praiti sa brāhmaṇaḥ ॥

'Whosoever, O Gârgî, without knowing that Akshara (the imperishable), offers oblations in this world, sacrifices, and performs penance for a thousand years, his work will have an end. Whosoever, O Gargî, without knowing this Akshara, departs this world, he is miserable (like a slave). But he, O Gârgî, who departs this world, knowing this Akshara, he is a Brâhmana.'

F. Max Müller · The Upanishads, Sacred Books of the East 15 (1884)