BṚHADĀRAṆYAKA UPANISHAD · 6.4.5

तद् अभिमृशेद् अनु वा मन्त्रयेत -- यन् मे ऽद्य रेतः पृथिवीम् अस्कान्त्सीद् यद् ओषधीर् अप्य् असरद् यद् अपः ।
इदम् अहं तद् रेत आददे ।
पुनर् माम् ऐतु इन्द्रियं पुनस् तेजः पुनर् भगः ।
पुनर् अग्निर् धिष्ण्या यथास्थानं कल्पन्ताम् ।
इत्य् अनामिकाङ्गुष्ठाभ्याम् आदायान्तरेण स्तनौ वा भ्रुवौ वा निमृज्यात् ॥

tad abhimṛśed anu vā mantrayeta -- yan me ’dya retaḥ pṛthivīm askāntsīd yad oṣadhīr apy asarad yad apaḥ ।
idam ahaṃ tad reta ādade ।
punar mām aitu indriyaṃ punas tejaḥ punar bhagaḥ ।
punar agnir dhiṣṇyā yathāsthānaṃ kalpantām ।
ity anāmikāṅguṣṭhābhyām ādāyāntareṇa stanau vā bhruvau vā nimṛjyāt ॥

then he should touch it, or [without touching] repeat:-- 'What semen has of mine to earth been spilt now, Whate'er to herb has flowed, whate'er to water-- This very semen I reclaim! Again to me let vigor come! Again, my strength; again, my glow! Again the altars and the fire Be found in their accustomed place!' Having spoken thus, he should take it with ring-finger and thumb, and rub it on between his breasts or his eye-brows.

Robert Ernest Hume · The Thirteen Principal Upanishads (1921), Bṛhadāraṇyaka VI.4