BṚHADĀRAṆYAKA UPANISHAD · 1.5.14

स एष संवत्सरः प्रजापतिष् षोडशकलः ।
तस्य रात्रय एव पञ्चदश कला ।
ध्रुवैवास्य षोडशी कला ।
स रात्रिभिर् एवा च पूर्यते ऽप च क्षीयते ।
सो ऽमावास्यां रात्रिम् एतया षोडश्या कलया सर्वम् इदं प्राणभृद् अनुप्रविश्य ततः प्रातर् जायते ।
तस्माद् एतां रात्रिं प्राणभृतः प्राणं न विच्छिन्द्याद् अपि कृकलासस्यैतस्या एव देवताया अपचित्यै ॥

sa eṣa saṃvatsaraḥ prajāpatiṣ ṣoḍaśakalaḥ ।
tasya rātraya eva pañcadaśa kalā ।
dhruvaivāsya ṣoḍaśī kalā ।
sa rātribhir evā ca pūryate ’pa ca kṣīyate ।
so ’māvāsyāṃ rātrim etayā ṣoḍaśyā kalayā sarvam idaṃ prāṇabhṛd anupraviśya tataḥ prātar jāyate ।
tasmād etāṃ rātriṃ prāṇabhṛtaḥ prāṇaṃ na vicchindyād api kṛkalāsasyaitasyā eva devatāyā apacityai ॥

That Pragâpati is the year, and he consists of sixteen digits. The nights indeed are his fifteen digits, the fixed point his sixteenth digit. He is increased and decreased by the nights. Having on the new-moon night entered with the sixteenth part into everything that has life, he is thence born again in the morning. Therefore let no one cut off the life of any living thing on that night, not even of a lizard, in honour (pûgârtham) of that deity.

F. Max Müller · The Upanishads, Sacred Books of the East 15 (1884)