BṚHADĀRAṆYAKA UPANISHAD · 5.5.2

तद् यत् तत् सत्यम् असौ स आदित्यः ।
य एष एतस्मिन् मण्डले पुरुषो यश् चायं दक्षिणे ऽक्षन् पुरुषस् ताव् एताव् अन्यो ऽन्यस्मिन् प्रतिष्ठितौ ।
रश्मिभिर् एषो ऽस्मिन् प्रतिष्ठितः प्राणैर् अयम् अमुष्मिन् ।
स यदोत्क्रमिष्यन् भवति शुद्धम् एवैतन् मण्डलं पश्यति ।
नैनम् एते रश्मयः प्रत्यायन्ति ॥

tad yat tat satyam asau sa ādityaḥ ।
ya eṣa etasmin maṇḍale puruṣo yaś cāyaṃ dakṣiṇe ’kṣan puruṣas tāv etāv anyo ’nyasmin pratiṣṭhitau ।
raśmibhir eṣo ’smin pratiṣṭhitaḥ prāṇair ayam amuṣmin ।
sa yadotkramiṣyan bhavati śuddham evaitan maṇḍalaṃ paśyati ।
nainam ete raśmayaḥ pratyāyanti ॥

Now what is the true, that is the Âditya (the sun), the person that dwells in yonder orb, and the person in the right eye. These two rest on each other, the former resting with his rays in the latter, the latter with his prânas (senses) in the former. When the latter is on the point of departing this life, he sees that orb as white only, and those rays (of the sun) do not return to him.

F. Max Müller · The Upanishads, Sacred Books of the East 15 (1884)