BṚHADĀRAṆYAKA UPANISHAD · 6.1.13

अथ ह प्राण उत्क्रमिष्यन् यथा महासुहयः सैन्धवः पड्वीशशङ्खून्त् संवृहेद् एवं हैवेमान् प्राणान्त् संववर्ह ।
ते होचुः -- मा भगव उत्क्रमीः ।
न वै शक्ष्यामस् त्वद् ऋते जीवितुम् इति ।
तस्यो मे बलिं कुरुतेति ।
तथेति ॥

atha ha prāṇa utkramiṣyan yathā mahāsuhayaḥ saindhavaḥ paḍvīśaśaṅkhūnt saṃvṛhed evaṃ haivemān prāṇānt saṃvavarha ।
te hocuḥ -- mā bhagava utkramīḥ ।
na vai śakṣyāmas tvad ṛte jīvitum iti ।
tasyo me baliṃ kuruteti ।
tatheti ॥

The (vital) breath, when on the point of departing, tore up these senses, as a great, excellent horse of the Sindhu country might tare up the pegs to which he is tethered. They said to him: 'Sir, do not depart. We shall not be able to live without thee.' He said: 'Then make me an offering.' They said: 'Let it be so.'

F. Max Müller · The Upanishads, Sacred Books of the East 15 (1884)