BṚHADĀRAṆYAKA UPANISHAD · 6.2.15

ते य एवम् एतद् विदुर् ये चामी अरण्ये श्रद्धां सत्यम् उपासते ते ऽर्चिर् अभिसंभवन्ति ।
अर्चिषो ऽहः ।
अह्न आपूर्यमाणपक्षम् ।
आपूर्यमाणपक्षाद् यान् षण् मासान् उदङ्ङ् आदित्य एति ।
मासेभ्यो देवलोकम् ।
देवलोकाद् आदित्यम् ।
आदित्याद् वैद्युतम् ।
तान् वैद्युतान् पुरुषो मानस एत्य ब्रह्मलोकान् गमयति ।
ते तेषु ब्रह्मलोकेषु पराः परावतो वसन्ति ।
तेषां न पुनर् आवृत्तिः ॥

te ya evam etad vidur ye cāmī araṇye śraddhāṃ satyam upāsate te ’rcir abhisaṃbhavanti ।
arciṣo ’haḥ ।
ahna āpūryamāṇapakṣam ।
āpūryamāṇapakṣād yān ṣaṇ māsān udaṅṅ āditya eti ।
māsebhyo devalokam ।
devalokād ādityam ।
ādityād vaidyutam ।
tān vaidyutān puruṣo mānasa etya brahmalokān gamayati ।
te teṣu brahmalokeṣu parāḥ parāvato vasanti ।
teṣāṃ na punar āvṛttiḥ ॥

'Those who thus know this (even Grihasthas), and those who in the forest worship faith and the True (Brahman Hiranyagarbha), go to light (arkis), from light to day, from day to the increasing half, from the increasing half to the six months when the sun goes to the north, from those six months to the world of the Devas (Devaloka), from the world of the Devas to the sun, from the sun to the place of lightning. When they have thus reached the place of lightning a spirit comes near them, and leads them to the worlds of the (conditioned) Brahman. In these worlds of Brahman they dwell exalted for ages. There is no returning for them.

F. Max Müller · The Upanishads, Sacred Books of the East 15 (1884)